Pierwsze autoklawy miały budowę zbliżoną do kuchennych szybkowarów. Mieliśmy tam beczkowatą komorę, w której zachodziły procesy chemiczne, zbiornik na wodę doczepiony zazwyczaj gdzieś z boku, manometr do mierzenia ciśnienia, termometr do mierzenia temperatury wewnątrz specjalny zawór ciśnieniowy, który się uaktywniał w sytuacji, kiedy ciśnienie rosło za bardzo. Wszystkie te elementy są oczywiści dalej obecne w nowoczesnym urządzeniu, ale nie mamy już do czynienia z czymś, co przypomina wiejską bimbrownię, a raczej znaną z większości kuchni mikrofalówkę.

Główna komora autoklawu schowana jest za drzwiczkami, zwykle ze względów praktycznych nieprzezroczystymi. Otwierają się one dokładnie tak samo, jak w mikrofalówce właśnie. Pozostałe zbiorniczki, czujniki i zawory pochowane są w sposób sprytny w obudowie tak, że ich nie widać i mamy po prostu zwykłą bryłę o kształcie prostopadłościanu, zwykle trochę zaokrągloną dla celów czysto estetycznych, która wymaga tylko podłączenia pod źródło wody i oczywiście – prądu. Istotną różnicą jest także to, że na nowoczesnym autoklawie znajdziemy mały ciekłokrystaliczny wyświetlacz i kilka przycisków, dzięki którym będziemy mogli wszystko ładnie zaprogramować, odpalić i o wszystkim zapomnieć. Starsze urządzenia na to nie pozwalały, a i niektóre nowocześniejsze jeszcze cały czas wymagają od użytkownika uwagi w czasie korzystania z nich.

W przypadku współczesnych autoklawów warto jest zwracać uwagę na to, czy współczesne są one ze względu na wygląd przypominający wnętrze stacji kosmicznej, czy raczej są nowoczesne nowoczesnością zastosowanych w nich grzałek, metod programowania działania i jakością komponentów. Jest to bardzo istotne, bo tak jak w przypadku całej masy rzeczy z ogólnie rozumianej elektroniki, także i wśród autoklawów zdarzają się ładnie opakowane słabe urządzenia.